Тое, што ў гэтым доме па вуліцы Піянерскай у Міёрах жыве сям'я дружная, таленавітая і працавітая, бачна па ўладкаванні сядзібы. Высока ля гарышча дома сядзіць бусел, а ўнізе тупае журавель, па галінках садовага дрэўца скача ваверка, а побач распяваюць свае песні птушкі, сярод кустоў гуляюць лясныя насельнікі… Вакол дома няма кавалачка пустуючай зямлі. Калі з яе не “лезе” грыб, то на пні сядзіць лесавічок, паўсюдна кветкі. Алея белых, бэзавых, цёмна-барвовых, аранжава-ружовых кустоў хрызантэм вядзе ад дома да гаспадарчых пабудоў. А іх сцены -- таксама аснова для роспісаў. Дрэва, метал, крышачкі ад ліманадаў – усё служыць тут матэрыялам для творчасці.
Першае ўражанне пра гаспадароў толькі акрэпла ў доме. Адразу кінуліся ў вочы распісаныя ва ўсходнім стылі дзверы пакояў, столь, шматлікія маляваныя, вышываныя, фотапартрэты дзятвы і бацькоў.
Мяне сустрэў сярэдні сын Міраславы і Дзмітрыя Плотнікавых Андрэй, запрасіў праходзіць у пакой. Ён увесь час туліўся да Міраславы, ціхенька цмокаў у шчаку, выбягаў з пакоя і ўрэшце вярнуўся з кубкам гарбаты, а пасля і з талеркай катлет, запрашаў падсілкавацца з дарогі.
-- Андрэйка ў нас гаспадар, да працы ахвочы, уважлівы, ведае, дзе і што ляжыць, -- ахарактарызавала сына Міраслава. -- 11 кастрычніка яму споўнілася 6 гадоў. Яраслаў іншы. Яму трэба ляпіць, маляваць, выразаць… Вучыцца ў 2-м класе, любіць урокі выяўленчага мастацтва і матэматыкі. Аддалі сына і ў школу мастацтваў, хай там пад кіраўніцтвам педагогаў спасцігае навуку малявання, лепкі.
За той час, што гасціла ў сям’і, Яраслаў падарыў тры мае партрэты, ружовага ката. Не пажадаў адстаць ад брата і Андрэйка. Працягнуў гноміка і сказаў: “Зрабіла мама, але падарыць хачу я”.
А мама майстрыца на ўсе рукі: шые, вяжа, вышывае, малюе, выразае, пляце… Да нараджэння малодшага Паўла працавала ў ТЦСАНе, дзе вяла розныя гурткі. Цяпер у водпуску па доглядзе за чатырохмесячным Паўлікам, які ціха ляжаў на яе руках, не выказваючы інтарэсу да таго, што адбывалася наўкол.
-- У водпуску маю больш часу для дзяцей, для заняткаў рамёствамі, -- расказала Міраслава. — Распачалі рамонт, па чарзе мяняем падлогу ў пакоях, клеім новыя шпалеры.
Мяне зацікавіла змайстраваная з кардону печ. З-за прыадчыненых дзверцаў яе вылятала полымя, намаляванае так натуральна, што хацелася адвесці руку. Аказалася, гэта дапаможны сродак па навучанні бяспечным правілам ацяплення дома. І не толькі сваіх дзяцей. Дзмітрый Плотнікаў -- інспектар прапаганды ў райаддзеле МНС. Мастацкі талент жонкі спатрэбіўся і яму на службе. Міраслава зрабіла не адну ”цацку”, з дапамогай якіх муж вядзе навучальную і папераджальную работу сярод насельніцтва.
Быў канец рабочага дня. Дзмітрый прыехаў дахаты, адразу ўзяў на рукі малодшага сына. А той нібы чакаў гэтага, прытуліўся і засапеў на плячы бацькі.
Дапаўняючы адно аднаго, Міраслава і Дзмітрый расказвалі гісторыю свайго знаёмства, сяброўства і кахання, пра тое, што будуюць кватэру, але і з бацькамі не хацелі б раз’язджацца.
-- Адносіны з цешчай не такія, як у анекдотах? – запыталася ў Дзмітрыя.
-- Для мяне яна за маці, -- адказаў ён. — Як і цесць – за бацьку. Напэўна, таму, што прынялі мяне як сына. Альберт Геронімавіч узяў на сябе абавязкі па двары, я – па хаце.
-- А мама – наша гаспадыня, -- дадала Міраслава. — На ёй кухня. Ведаеце, як смачна яна гатуе, якую здобу выпякае! Няма таго, што яна не ўмее.
Каб не дарослая дачка і тры ўнукі, прыняла б бабулю за маладзіцу. Ладная, у модных штанах у клетку, яна шпарка завіхалася сярод каструль і талерак, гатуючы вячэру на сям’ю.
Не прамінула і яе спытаць пра зяця, унукаў, гоманам якіх напоўнена хата.
-- Гэта прыемная мітусня і шум. Унукі дабаўляюць энергіі і здароўя. А добры муж у дачкі -- маці таксама шчасце.
Пакідала дом у добрым настроі, быццам наталіла душу цялом дома, дзе жывуць узаемапавага, каханне і гасціннасць.
Фота Тамары ПАШКЕВІЧ.
.
