Удзельнікі народнага клуба самадзейных паэтаў “Натхненне” пры Расонскім раённым цэнтры культуры і народнай творчасці ўдала выступілі на рэспубліканскім літаратурным праекце-конкурсе “Бацькаўшчына светлая мая”, прысвечаным Году малой радзімы.
На працягу конкурснага года 346 удзельнікаў даслалі журы на чале з вядомым беларускім паэтам Міколам Мятліцкім звыш 800 сваіх вершаў і эсэ. Кожны чацвер на Першым нацыянальным канале Беларускага радыё гучаў агляд лепшых твораў, шэраг іх надрукаваны ў літаратурным часопісе “Маладосць”. Трое з 72 фіналістаў – расонцы: усе пенсіянеры і актывісты мясцовага творчага жыцця.
– Назва конкурсу – радок з напісанага паўстагоддзя таму назад верша Уладзіміра Караткевіча “Бацькаўшчына” – сугучны Году малой радзімы. Прыемна, што да ўдзелу спрычыніліся гараджане і вяскоўцы з розных рэгіёнаў краіны. Мы, расонцы, выступалі ў намінацыях “Эсэ” і “Паэзія”. На траіх маем восем перамог (па колькасці адзначаных твораў): палову – Надзея Кожар, па дзве – Таццяна Луткоўская і я, – распавядае кіраўнік клуба “Натхненне”, самадзейны паэт з важкім стажам і колішні электрык Аляксандр Матошка. Ён стаў фіналістам конкурсу з эсэ “Берагі, злучаныя жыццём” і вершам “Былыя Гараўцы”.
“Гараўцы – ад гары ці ад гора?
Ласкай ціха ласкоча рака.
Воды Дрысы зліваюцца з морам,
Як імгненні зліюцца ў вяках”.
Спецыяльным дыпломам “За яркую вобразнасць” адзначаны эсэ “Голас радзімы” і “Гаршэчак масла” гардэробшчыка раённага цэнтра культуры і народнай творчасці Таццяны Луткоўскай.
– Малая радзіма, Вялікая Айчынная вайна – вельмі блізкія і хвалюючыя тэмы. Я вырасла ў вёсачцы Гаравыя Шумілінскага раёна, у бабулі, якая да канца свайго жыцця чакала з вайны сына. Мяне гэта ўразіла з маленства і зараз хвалюе да глыбіні душы, – зазначае Таццяна Аляксандраўна, якая ўжо 30 гадоў піша вершы і прозу.
Уладальніца дыплома першай ступені ў намінацыі “Эсэ” Надзея Кожар – выпускніца філалагічнага факультэта БДУ, былы навуковы супрацоўнік Расонскага музея баявой садружнасці, а зараз мастацкі кіраўнік клуба “Нахненне” – шматгранна адораны чалавек: малявала, ляпіла, вышывала, першы верш і апавяданне напісала яшчэ школьніцай. Кажа, што яе літаратурныя здольнасці – наследныя.
– Дзядзька – вядомы беларускі літаратурны крытык Макар Шалай (Шалаеў) – працаваў са знанымі паэтамі і празаікамі, але згарэў у полымі рэпрэсій, расстраляны ў Курапатах у 1937-м. Яшчэ адзін дзядзька – Міхаіл Шалаеў, які пісаў вершы і фантастычныя апавяданні, загінуў у вайну. Адораным чалавекам была і цёця Ніна Шалаева – баявая паплечніца Пятра Машэрава, настаўніца беларускай мовы і літаратуры. Яна таксама ўдзельнічала ў конкурсах, магла выступіць з яркай, прачулай прамовай, – распавядае Надзея Уладзіміраўна.
Яе эсэ “Успаміны старога маёнтка” навеяна легендай пра вабную мясціну на беразе Расонскага возера, дзе дагэтуль стаіць палац пана Глазкі. Эсэ “Малюнкі Альбрэхтаўскага кірмашу” згадвае мінуўшчыну суседняй з райцэнтрам вёскі. Трэцяе – “Святло ўдзячнасці і любові” – пра мастака Чолу Кукуладзе, танкіста Вялікай Айчыннай вайны, баявы лёс якога звязаны з Расоншчынай. А верш “Знявечаны крыж” скіруе памяць на старыя каталіцкія могілкі, дзе пахаваны родзічы Надзеі Уладзіміраўны, да прыгожага касцёла, што некалі высіўся на стромкім азёрным узбярэжжы.
Творы расонцаў пра малую радзіму – адметныя, прасякнутыя шчырай любоўю да яе. Таму і былі заўважаны аўтарытэтным конкурсным журы.
Фота Дзмітрыя ОСІПАВА.
