Мы думаем пра адзінства сваёй сям’і. І бачым: шчаслівыя сем’і там, дзе ўсе разам, дзеці паважаюць бацькоў, старэйшыя клапоцяцца пра сваіх нашчадкаў. Нават белая зайздрасць з’яўляецца, калі назіраеш, як дружная сям’я пераадольвае любую перашкоду. Зайздрасць – дрэннае пачуццё, няхай будзе гонар. За тых, хто і ў радасці, і ў няшчасці заўсёды разам. І калі нават на адлегласці, галоўнае – разам ментальна.
Роспач находзіць, калі бачыш, як разбураюцца сем’і. Маладыя, яшчэ і не нажыліся, разышліся. Быццам бы характарамі не сышліся, ці яшчэ якая навала здарылася – не сцярпелася, не злюбілася. Сталыя разыходзяцца, калі зашкальваюць эмоцыі, перацягвае сквапнасць, цяга да матэрыяльнага. Часам у апраўданне кажуць: ад кахання да нянавісці адзін крок. Але ж гэты крок існуе і наадварот. Адрэзаць лягчэй, чым склеіць. Адзінства ў сям’і – гэта праца, штодзённая, шэрая. Радасць наведваецца нячаста. Праз гады разумееш, калі ў сям’і мір, гэта і ёсць шчасце.
Адпаведна, мір у краіне. Ці ж гэта не галоўнае? Мірнае неба дазваляе мне лёгка дыхаць, вольна думаць, рабіць тое, што прыносіць задавальненне. Асабіста мяне задавальняе, калі адчуваю моц ад адзінства зямлі, на якой жыву, ад спелага жыта на полі, ад пачутага роднага слова, ад чысціні крынічнай вады. Мая Бацькаўшчына дазваляе мне быць самадастатковай. Беларусь адзіная – і гэтым усё сказана. Яна існуе для мяне, для цябе, для кожнага, хто верыць у непарушнасць сваёй Радзімы.
Святлана Дзядзінкіна.
