Сям'я з Мiёр выхоўвае чужое дзіця, якое змоўкла ад гора

У сённяшнім мітуслівым рытме жыцця  нам не стала  хапаць часу нават на сябе, а не тое,  каб  бачыць праблемы сваякоў, знаёмых, суседзяў… А калі заўважаем і хацелі б дапамагчы, зноў жа адкладваем, чакаем, калі выдасца вольны час зрабіць добрую справу. Здараецца, спазняемся, ад гэтага адчуваем няёмкасць, але хутка знаходзім сабе апраўданне…  

Знайшлі яго і сваякі Сяргея – асаблівага хлопца, якім дабрыні да пляменніка хапіла роўна на паўгода. Далей маладога чалавека чакаў лёс утрыманца ў лепшым выпадку  псіханеўралагічнага дыспансера. Але пра ўсё па парадку.

Марына Васільеўна з сынам Васілём (злева) і прыёмным – Сяргеем

Пакуль была жыва маці, жыццё Сяргея цякло ў спакойным рэчышчы. Аднак  ён рана асірацеў, і тады клапаціцца пра ўнука сталі бабуля з дзядулем – абодва ў сталым узросце. Таму праз некаторы час хлопец зноў застаўся адзін на адзін з незразумелым яму акаляючым светам.  На савеце сваякоў прытуліць  пляменніка ўзяўся брат бацькі, які жыве ў суседняй краіне. Але праз паўгода прывёз хлопца назад, каб змясціць у спецыялізаваную ўстанову.

Родныя  не асудзілі яго за гэта. Не кожны настолькі адораны міласэрнасцю, каб дапамагаць іншым.  Але, як аказалася, такія людзі  былі побач. Гэта сям’я Кайнаравых з Міёр. Чацвёра яе членаў вырашылі ўзяць апеку над Сяргеем, забяспечыць яму падтрымку.

І вось ужо другі год хлопец  жыве ў прыёмнай сям’і, якая з прававога пункту погляду называецца замяшчальнай. Гаспадыня Марына Кайнарава – работнік  тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва – стала для яго маці.  Ад перанесенага стрэсу страт і неўладкаванасці  Сяргей перастаў размаўляць, расказвае жанчына. Але не так даўно прытуліўся да яе і прашаптаў: “Мама”.

– Вы не ўяўляеце эмоцый, што перапоўнілі мяне, – падзялілася Марына Васільеўна. – Яны былі такія ж моцныя, як ад першых слоў  сыноў. Па вачах, выразах твару, асмялеласці Сяргея разумеем,  што душа яго пачала адтайваць.
У гэтым працэсе адаптацыі, лічыць Марына Васільеўна, вялікую ролю адыграў яе таксама асаблівы  сын Васіль. Добры, усмешлівы, здатны мастак, галоўны памочнік маці па хатняй гаспадарцы, ён стаў прыкладам для Сяргея, паводзінамі і ўчынкамі дэманстраваў упэўненасць.

– Днём хатняя гаспадарка на Васілі, – сказала Марына Кайнарава. – Карове корму падкіне, навядзе парадак у доме, а потым з Сяргеем займаюцца сваімі справамі. Васіль у апошні час захапіўся вывучэннем сцягаў дзяржаў свету, ведае, бадай, усе, папросіце – намалюе.

У іх доме ідэальны парадак. Хлопцы  сядзелі за сталом і малявалі.  Сяргей –птушак у альбоме, Васіль ствараў на аркушы свой сюжэт. Прывітаўшыся, ён дастаў дамашнюю здобу і запрасіў нас выпіць па кубачку гарбаты.

Няёмкасць першых хвілін мінула і Васіль з ахвотай расказваў пра свае захапленні, пра тое, што ён тры сезоны ўдзельнічаў у  навядзенні парадку на “Паўвостраве” – гарадскім месцы адпачынку, што любіць маляваць і бываць у маці на працы.

Сяргей маўчаў, але напрыканцы размовы жэстам паклікаў Марыну Васільеўну і прашаптаў: “Мама”. І яны дамовіліся пра нешта, зразумелае толькі ім.

Я пакідала гэты дом з вялікай павагай да жанчыны, у якой хапае любові і дабрыні для сваіх членаў сям’і і чужых людзей, з якімі штодня зводзяць службовыя абавязкі.  

Фота Тамары ПАШКЕВIЧ.